Chronische depressie

platform voor patiënten en naasten

Hulp?

24 februari 2014 door Dysthymie — 8 reacties

Dysthymie patiënten maken veel moeilijke perioden mee. Wat mij helpt mijn hoofd te verlichten is heel cliché: sport en ontspanning. Met sport zijn er echt momenten waarop ik in het fysieke kan opgaan en de zorgen en de spanningen even uit mijn lijf weg zijn. De focus ligt even buiten mijn geest. Vooral pilatesoefeningen helpen te ontspannen. Wat helpt jullie in moeilijke perioden?

8 reacties op “Hulp?”

  1. Nynke van Dijk zegt:

    Op dit moment heb ik nog niet echt gevonden wat mij helpt. Momenteel maak ik een moeilijke periode mee (stress van afronden scriptie en geen werk kunnen vinden) waardoor ik me niet kan concentreren en dus niet aan scriptie kan werken, wat alleen maar meer stress en depressie geeft.
    Wandelen met de hond helpt altijd wel, maar dat is maar zolang de wandeling duurt, dus moet nog wel iets vinden wat mij langer helpt en hoe ik uit deze moeilijke periodes kan komen. Dus tips zijn welkom!
    In zo’n moeilijke periode kan ik me echt niet tot sporten zetten, lig alleen maar in bed. Weet iemand of er een forum of iets dergelijks is om dit soort dingen te bespreken? Ik merk dat ik behoefte heb om er met iemand over te praten die weet waar ik het over heb, zonder dat het een therapie hoeft te zijn.
    In ieder geval alvast bedankt.

  2. Alexandra zegt:

    Als de dysthymie niet is overgegaan in een diepe depressie dan helpt zingen met anderen, contact in zijn algemeenheid en het iets kunnen betekenen voor iemand anders me om me beter te voelen.

  3. Cathalijn zegt:

    Tot nu toe heb ik me vooral teruggetrokken wanneer de somberheid en wanhoop toenam. Ik probeerde het dan wel een beetje aangenaam voor mezelf te maken d.m.v. creatief bezig zijn of wandelen. Maar ik voel steeds meer de behoefte toch iets meer contact te krijgen met andere mensen. Het liefst vrijblijvend. Bijvoorbeeld samen met mensen een lezing bijwonen een boek bespreken of zingen. Als mensen dichterbij komen vind ik dat erg “veel”, en heb ik moeite om bij mezelf te blijven.
    Mijn zelfvertrouwen is zo laag dat ik dat dan juist neig te camoufleren met een houding die eigenlijk helemaal niet bij mij past, en dat geeft me vaak een rottig gevoel naderhand. Ik ben zo bang dat ik mensen afschrik met mijn sombere/kritische houding of zelf (weer) het gevoel krijg zo alleen te staan.
    Maar ik ga nu toch langzaam de stap naar buiten weer zetten, ik kan altijd weer kluizenaar worden!

  4. Adrie zegt:

    Het is gewoon een rotziekte, hiernaast heb je meestal comborditeit met gegeneraliseerde angststoornis, en persoonlijkheidsstoornis NAO, en hoe moet je verhaal kwijt aan een ander, bij het opnoemen van dysthemie weet niemand het, dus heb je al levenslang, door het chronische karakter maakt het allemaal zo lastig, iedereen en ik heb zelf ook deze diagnose, bah, heel veel sterkte toegewenst

  5. De Leenheer Guido zegt:

    Heb net tot mijn opluchting ontdekt wat er al heel mijn leven scheelt met mij Ik lijd aan dysthymie
    Ik was een heel droevig kind en daar werd in de jaren 1940 niet zoveel aandacht aan besteed . Negatief wel, zeurpiet, a-sociaal, eenkennig, besluiteloos. Allemaal niet zo’n prettige eigenschappen waar ik mee omschreven werd. Het eerste het beste meisje waar ik kon mee spreken, daar klampte ik mij aan vast en ik ben met haar getrouwd. Zeer jong nog. Uiteindelijk is gebleken dat dat niet zo’n goede keuze was. Ook alweer omdat ik de moed niet vond een nieuw leven te zoeken ben ik met haar meer dan 50 jaar gehuwd gebleven. Altijd weer die moedeloosheid soms eens een opleving van een paar weken; ik leefde permanent met een schuldgevoel. Tot er toen ik al 72 jaar was een vrouw van dezelfde leeftijd in mijn leven kwam waar ik smoorverlief op werd. We zijn geen verhouding begonnen, ontmoetten elkaar zeer sporadisch maar mailen elkaar regelmatig. Dankzij deze mails ben ik nu al 3 jaar in veel betere stemming. Soms speelt mijn schuldgevoel naar mijn partner en dan neem ik mij voor te stoppen met de ‘overspelige’ mails. Maar als ik dan denk aan de vreugde die ik al 3 jaar lang uitstraal, het veel betere leven dat ik leid, het geluk dat mij doorstroomt als ik een mailtje van haar zie toekomen dan weet ik altijd heel zeker dat ik die correspondentie broodnodig heb om eindelijk na 75 jaar mij zo optimaal goed in mijn vel te voelen. Niemand uit mijn omgeving zou ook maar kunnen vermoeden waar de oorzaak is van mijn metamorfose. Feit is dat ik alom complimenten krijg omdat ik er fysiek opeens veel jonger uitzie, plezier gekregen heb in dingen, op mijn leeftijd nog uitkijk naar een toekomst. Nooit meer in tranen uitbarst, nooit meer constant pieker, zoveel nieuwe vrienden gemaakt heb.
    Daarom kan de ‘moraal’ wat mij betreft naar de hel gaan. Tijdens mijn moreel-in-orde-jaren heb ik het heel heel moeilijk gehad. Nergens begrip enkel oordelen en veroordelingen. Somber was ALLES en ik nam de schuld nog op mij op de koop toe.
    Het begrip ‘dysthymie’ was mij volkomen vreemd. Nu ‘begrijp’ ik wie ik ben en wie ik was. Ik wil nooit meer uit de positieve spiraal waar ik nu in zit. De aandacht, de raad, het contact met mijn ‘mail-minnares’ is mijn redding en daarom zal ik uiteindelijk toch nog een gelukkige oude-dag beleven.
    Mijn echtgenote is volop aan het aftakelen en ik verzorg haar met de genegenheid en aandacht die haar toekomt. Dat mijn mailactiviteit mij daar de kracht toe geeft is een heel groot geluk voor ons beiden. Zij komt niets tekort en ik heb eindelijk een zusterziel gevonden die mij helpt leven als een normale man.
    Blij dat ik eindelijk klaar zie in mijn eigen ziel!

  6. Elisabeth zegt:

    Ik (48) ben net op deze site beland. Ik kreeg vijf jaar geleden de diagnose ADD (aandachtsstoornis). Ik doorging veel emoties: opluchting dat er een verklaring was voor mijn gebrekkig functioneren, verdriet over mijn lage zelfbeeld, moedeloosheid omdat ADD chronisch is, schaamte over het hebben van een label, verantwoordelijkheidsgevoel naar mijn dochters toe en hoe ik naar hen toe faal als voorbeeld. Angst ook dat hen, door mij, hetzelfde boven het hoofd hangt.

    Daarna zat ik in een praatgroep ADHD, georganiseerd door GGZ. Het bracht me niets, sterker nog, ik voelde me nog eenzamer. Mijn intelligentie stond me in de weg om verbondenheid te ervaren met mijn lotgenoten. Daar had ik weer schuldgevoelens over, vond mezelf een aansteller en arrogant.

    Op aanraden van de GGZ vroeg ik een PGB (persoons gebonden budget) aan. Die werd toegekend en zo kreeg ik hulp van een personal organizer. Zij heeft me geholpen met fysiek opruimen en met raad bijgestaan. Zij adviseerde me met een psychiater te praten, omdat ik zo somber bleef.

    Bij de psychiater heb ik ongeveer een jaar 1 à 2 keer per maand een uur gesprekken gevoerd. Het maakte veel los, maar loste eigenlijk niets op. En op een gegeven moment waren we ‘uitgepraat’, aldus de psychiater. Ik kreeg een verwijsbrief mee voor een mindfulnesstraining voor mensen met AD(H)D. Ik heb die brief gelezen en zag toen voor het eerst de term dysthymie, wat volgens die psychiater naast ADD ook op mij van toepassing was. Hij heeft dit nooit persoonlijk aan mij verteld en pas een flinke tijd later was ik daar wel boos over. Ik durfde geen navraag te doen en toen ik las dat dysthymie een lichte depressie was, heb ik gedacht dat het allemaal wel meeviel en dat het ook wel eens afgelopen moest zijn met al die zogenaamde vage aandoeningen. Ik maande mezelf me niet zo vreselijk aan te stellen.

    De mindfulnesstraining was overigens erg fijn en ik leerde wat rust te vinden. Helaas beklijfde het niet en zodra de training voorbij was, verslonste ik mijn meditaties. Met de nodige schuldgevoelens.

    Ik heb een jaar geleden daarom besloten dat er niets aan te doen is, en dat ik nu eenmaal een grauwe sluier voel. Ik heb in alle jaren genoeg technieken ontwikkeld om dit te verdoezelen en ik gebruik nu soms ADD als verklaring voor afwijkend gedrag.

    Mijn moeder heeft ook jarenlang ernstige depressies gehad. Ik ben vernoemd naar een vriendin van haar die op zeer jonge leeftijd zelfmoord pleegde. Ik heb dat altijd vervelend gevonden, maar er nooit naar gevraagd.

    Mijn dochter van 15 heeft me gisteren met veel pijn en moeite eindelijk verteld dat ze depressief is. Ze is het al meer dan een half jaar. Ik heb meteen actie ondernomen en tijdens mijn zoektocht naar hulp voor mijn dochter, kwam ik op deze site terecht. Zij heeft hulp nodig. Ik heb ook hulp nodig, al was het maar om haar beter te kunnen helpen. Nu ik bij haar telkens de tranen in haar ogen zie komen, wordt de prop in mijn keel erg dik. Als zij over de dood praat, vind ik het moeilijk die gedachte te ontzenuwen. Ik weet dat dit erg is, maar het is wel zo.

    Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit hier allemaal opschrijf. Ik heet natuurlijk ook niet Elisabeth (nou ja het is mijn derde naam). Het lucht toch een beetje op, maar ook weer niet. Erg dubbel en ik weet niet of ik de moed heb ook zelf weer hulp te zoeken.

  7. Jopie zegt:

    Ik ben 66 jaar, en ik ben zo moe….

  8. Loïs 18j zegt:

    Hallo iedereen,
    Ik heb vanaf mijn 8e Dysthymie dus nu alweer 10 jaar.
    Ik heb toen de tijd van mijn psycholoog moeten horen dat ik er maar aan moet wennen en dat ik er maar mee moet leren leven..dusja..
    Ik weet nogsteeds niet hoe ik ermee om moet gaan en hoe ik het moet volhouden op school en op het werk. .
    Iemand nog tips? En heeft iemand baat gehad bij een soort therapie? Heb tot nu toe nog niks kunnen vinden dat werkt..

Geef een reactie

facebook

facebook
volg ons: