Chronische depressie

platform voor patiënten en naasten

In mijn hoofd

Toen ik een puber was dacht ik vaak – en ik sprak  het ook daadwerkelijk uit  in diepgaande filosofisch-puberale gesprekken : ‘Ik wilde dat er iemand in mijn hoofd kon meekijken, kon meevoelen,  dan hoefde ik niet uit te leggen hoe het daar is’. Want dat vond – en vind – ik moeilijk: uitleggen hoe het met me gaat, wat me beweegt en wat me platlegt.

Toen ik later in mijn studententijd deze wens nog eens uitte, bleek dat dat helemaal niet zo’n gewone wens was. Wie wil nou zijn diepste innerlijk delen, zijn grootste geheimen prijsgeven, want dat doe je als er iemand in je kruipt. De magie van de mens gaat daarmee verloren. Als je in iemand kunt kruipen is deze toch niet meer interessant?

En toch… de wens bleef.  En wat houdt het in? Nu weet ik het, denk ik. Het gaat om begrip. Begrip om wie ik ben, om wat ik voel, om wat ik doe en hoe.

Hier is een platform waarin ik het omdraai, er kruipt niemand naar binnen, ik kruip naar buiten…..

facebook

facebook
volg ons: